مجله فوتبال: تیم ملی مراکش دیگر فقط یک شگفتی‌ساز نیست، این تیم برای انجام کاری بزرگ به جام جهانی ۲۰۲۶ آمده است. فراموش نکنید که مراکشی‌ها در جام جهانی قطر به نیمه‌نهایی رسیدند و حالا نیز در مسیر تبدیل شدن به یکی از بزرگ‌ترین دردسرهای مدعیان قهرمانی قرار دارند.
در واقع، مراکش خودش حالا یکی از مدعیان به حساب می‌آید. این تیم ابتدا برابر برزیل قدرتش را به نمایش گذاشت و در بخش‌های زیادی از آن مسابقه حریف پرافتخار خود را تحت فشار قرار داد. سپس مقابل اسکاتلند نیز با برتری آشکار، توانایی‌هایش را بار دیگر ثابت کرد.

همه چیز از همان ابتدای بازی آغاز شد. در دقیقه دوم، براهیم دیاز با یک پاس عمقی فوق‌العاده، اسماعیل سایباری را صاحب موقعیت کرد و او نیز با ضربه‌ای دقیق دروازه آنگوس گان را باز کرد. این دومین گل سایباری در جام جهانی بود. او به یکی از چهره‌های برجسته این تورنمنت تبدیل شده و نشان داده مراکش با حضور او در خط حمله، یک مهاجم قابل اعتماد در اختیار دارد. سایباری حتی می‌توانست گل دوم خود را هم به ثمر برساند، اما ضربه‌اش در آغاز نیمه دوم به تیر دروازه برخورد کرد. در همان دقایق، مراکش فرصت داشت کار اسکاتلند را یکسره کند. بلال الخنوس نیز روی یک ضربه سر از روی کرنر تا آستانه گلزنی پیش رفت، اما واکنش تماشایی گان مانع از باز شدن دوباره دروازه اسکاتلند شد. این فشار و برتری تا هر زمانی که مراکش می‌خواست ادامه داشت. اسکاتلند نه تنها در خلق موقعیت ناتوان بود، بلکه به نظر می‌رسید به نتیجه نیز رضایت داده است. آن‌ها تنها در چند صحنه توانستند حرکتی رو به جلو انجام دهند و حتی یاسین بونو، دروازه‌بان مراکش، تقریباً هیچ تهدید جدی‌ای را تجربه نکرد. بازی کاملاً تحت کنترل مراکش بود، اما کاهش تمرکز بازیکنان این تیم در دقایق پایانی فرصتی به اسکاتلندی‌ها داد تا به بازی برگردند.
شاگردان استیو کلارک با رهبری اسکات مک‌تامینی، که تا آخرین لحظه جنگید، حملات بیشتری را روی دروازه مراکش ترتیب دادند و در دقایق پایانی فشار قابل توجهی ایجاد کردند. این حملات باعث شد استحکام دفاعی مراکش برای لحظاتی زیر سؤال برود و تیم آفریقایی در دقایق پایانی برای حفظ برتری خود به زحمت بیفتد. البته این فشار بیشتر حاصل تلاش و انگیزه اسکاتلند بود تا برتری فنی آن‌ها.

با این حال، مراکش می‌توانست خیلی زودتر کار را تمام کند و خود را از این دقایق پراسترس نجات دهد. شاید همین موضوع نشان می‌دهد که این تیم حالا مانند قدرت‌های بزرگ فوتبال جهان رفتار می‌کند که حتی وقتی برتر است، گاهی در تمام کردن کار حریف تعلل می‌کند.